Ήταν ένα κρύο και βροχερό χειμωνιάτικο απόγευμα του 1891 όταν ο Καναδός Τζιμ Νέισμιθ, ο νεαρός γυμναστής του Κολεγίου Σπρίνκγφιλντ της Μασσαχουσέττης, καθόταν προβληματισμένος στο γραφείο του. Σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι για να παίζουν οι μαθητές του σε κλειστό χώρο και ταυτόχρονα να είναι ενδιαφέρον και θεαματικό. Η ώρα περνούσε κι άρχισε ν' απογοητεύεται. "Άδικα πονοκεφαλιάζω", είπε και εκνευρισμένος πέταξε στο καλάθι των σκουπιδιών ένα τσαλακωμένο χαρτί, που όση ώρα σκεφτόταν, το ταλαιπωρούσε στα χέρια του.

Κάθε χρόνο το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου, παράξενα και «τρομακτικά» πράγματα συμβαίνουν στη Βόρειο Αμερική. Φωτισμένες κολοκύθες, ανθρώπινοι σκελετοί, χαρούμενα φαντάσματα, μάγισσες καβάλα σε σκούπες κάνουν την εμφάνισή τους στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων. Παιδιά γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας και οι νοικοκύρηδες τους προσφέρουν κέικ η ζαχαρωτά για την ανάπαυση των ψυχών.

Οι ΗΠΑ και ο Καναδάς γιορτάζουν το Χάλογουιν (Halloween), μια γιορτή με μαζική συμμετοχή που θυμίζει καρναβάλι και κάλαντα μαζί, όπου ο φόβος δύσκολα ξεχωρίζει από το γέλιο και ο τρόμος από το ξεφάντωμα. Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία των ΗΠΑ, 36,1 εκατομμύρια παιδιά συμμετείχαν στο Halloween την περασμένη χρονιά και επισκέφθηκαν 108 εκατομμύρια σπίτια.

Ο όρος Halloween είναι συνεπτυγμένη μορφή των λέξεων All-Hallow-even και σημαίνει το «Βράδυ πριν από την Ημέρα των Αγίων Πάντων», που γιορτάζεται την 1η Νοεμβρίου στις καθολικές χώρες. Η γιορτή χάνεται στα βάθη των αιώνων. Έχει ειδωλολατρικές ρίζες και σχετίζεται με τη λατρεία των Δρυίδων από τους Κέλτες στην Ιρλανδία.

Πιστεύεται ότι οι ψυχές των ανθρώπων που πέθαναν κατά τη διάρκεια του έτους ψάχνουν να μπουν σ' ένα σώμα για να κερδίσουν την αθανασία. Οι ζωντανοί από την πλευρά τους, ντυμένοι με παράξενα κοστούμια και κάνοντας θόρυβο, προσπαθούν να φοβίσουν και να διώξουν τα πνεύματα. Τη γιορτή έφεραν στην Αμερική ιρλανδοί μετανάστες κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα.

Οι χριστιανικές οργανώσεις αντιδρούν, θεωρώντας ότι το έθιμο έχει ειδωλολατρικές ρίζες και σατανιστική χροιά. Το Βατικανό το βλέπει σαν ένα παιδικό παιγνίδι και γι' αυτό το συγχωρεί.

Τη μέρα αυτή περιμένουν πώς και πώς οι ζαχαροπλάστες της Αμερικής. Ο τζίρος σε γλυκά και ζαχαρωτά την ημέρα του Halloween υπερβαίνει κατά πολύ τον αντίστοιχο των Χριστουγέννων, του Αγίου Βαλεντίνου και του Πάσχα.

Καλύτερο υλικό δεν θα μπορούσε να υπάρξει για τους ανθρώπους του κινηματογράφου. Εκτός από τις ταινίες τρόμου, αρκετές άλλες έχουν για φόντο τους τη βραδιά του Halloween, από τη βουβή κωμωδία του 1904 Halloween Night at the Seminary, ως την πρόσφατη παρωδία Scary Movie. Ταινία αναφοράς για τη γιορτή παραμένει το θρίλερ τρόμου Halloween, παραγωγής 1978, του μετρ Τζον Κάρπεντερ, με πρωταγωνιστές τους Ντόναλντ Πλέζανς και Τζέιμι Λι Κέρτις.

Το Baseball δημιουργήθηκε στην Αμερική κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1840, ενώ το πρώτο ιστορικά καταγεγραμμένο παιχνίδι που έμοιαζε στο σημερινό Baseball παίχτηκε στις 19 Ιουνίου 1846, ανάμεσα στους New York Nine και τους Knickerbockers, οι οποίοι παρά το γεγονός ότι ήταν οι πρώτοι που είχαν καταγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού έναν χρόνο νωρίτερα, έχασαν από τους Nine με το εντυπωσιακό 23-1. 

Τους κανόνες αυτούς είχε συγκεντρώσει ο Alexander Cartwright, γεγονός που πλέον γίνεται δεκτό από όλους τους αθλητικούς ιστορικούς. Έτσι,θεωρείται άκυρη η θεωρία που ήθελε το Baseball να το συλλαμβάνει εκ του μηδενός τo 1839 ο Abner Doubleday, στο Cooperstown της Νέας Υόρκης. Παρά το γεγονός ότι αυτή η ιστορία αντιμετωπίζεται πλέον ως αστικός μύθος, η συγκεκριμένη πόλη παραμένει η ιερή μέκκα του Αθλήματος όπου μάλιστα στεγάζεται και το Hall of Fame.

Πριν γίνει πάντως η εμφάνιση του Baseball είχαν αναπτυχθεί στις ανατολικές πολιτείες των ΗΠΑ αρκετά παιχνίδια που είχαν ως κύριο χαρακτηριστικό την απόκρουση μίας μπάλας με κάποιου είδους ξύλινο μπαστούνι και ονομάζονταν rounders, town-ball και άλλα.

Βασικός πρόγονος όλων αυτών των παιχνιδιών ήταν φυσικά το Κρίκετ. Ήταν σαφές όμως ότι οι μετανάστες που έφταναν επί πολλά χρόνια στην νέα αυτή χώρα (κυρίως ως εξόριστοι από την Αγγλία) δεν θυμόντουσαν ακριβώς πως παιζόταν το παιχνίδι, ή έκαναν παρεμβάσεις αφαιρώντας και προσθέτοντας διάφορα χαρακτηριστικά του Κρίκετ, όπως για παράδειγμα τα τρία κάθετα ξύλα που είναι μπηγμένα στο έδαφος και αποτελούν τον στόχο του bawler (δηλαδή του ρίπτη, ο οποίος στο Baseball έχει μετονομαστεί σε pitcher). Κάτι ανάλογο έχει γίνει και με το Rugby και το Αμερικάνικο ποδόσφαιρο, καθώς και με το Αυστραλέζικο ποδόσφαιρο, το οποίο για παράδειγμα παίζεται σε ένα γήπεδο ίδιο με αυτό του Κρίκετ, διότι απλά στην Αυστραλία αυτό ήταν πιο πρόσφορο.

Το Baseball για πολλά χρόνια συμπλήρωνε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως άθλημα επίδειξης, κάτι που ξεκίνησε το 1904 από το Saint Louis και συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια μετά. Το 1984 και το 1988 έκανε ήμιεπίσημη εμφάνιση ως άθλημα υπό δοκιμή και τελικά μπήκε στο κανονικό πρόγραμμα από το 1992 στην Βαρκελώνη. Η τελευταία φορά που παίχτηκαν επίσημοι Ολυμπιακοί Αγώνες Baseball ήταν στο Πεκίνο το 2008. Αυτή τη στιγμή πάντως η IBAF (η Παγκόσμια Ομοσπονδία Baseball) προσπαθεί να το επαναφέρει στο πρόγραμμα.

Κύριος λόγος που οδήγησε την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή να αφαιρέσει το παιχνίδι από το πρόγραμμά της ήταν το γεγονός ότι την εποχή που διοργανώνονται οι θερινοί αγώνες, στην Αμερική βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη το πρωτάθλημα οπότε οι επαγγελματίες παίκτες αποκλείεται να το εγκαταλείψουν για να αγωνιστούν στους Ολυμπιακούς. Έτσι, από τότε που έγινε σαφές ότι ο ΔΟΕ θα αφαιρούσε το Baseball από τους Ολυμπιακούς ξεκίνησε η δημιουργία ενός ανεξάρτητου τουρνουά εθνικών ομάδων με επαγγελματίες. Πρόκειται για το World Baseball Classic το οποίο διοργανώνεται κάθε τέσσερα χρόνια τον Μάρτιο, οπότε έχει πάρει την ανάλογη θέση που έχει το Μουντιάλ για το ποδόσφαιρο, καθώς σε αυτή τη διοργάνωση συμμετέχουν και επαγγελματίες παίκτες.

Οι παλαιότερες και πιο σημαντικές διοργανώσεις είναι τα δυο πρωταθλήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το American League και το National League. Η αποκορύφωση αυτών, καλείται «World Series» όπου οι δυο πρωταθλήτριες παίζουν μια τελική σειρά αγώνων για την ανακήρυξη της καλύτερης ομάδας στον Κόσμο εκείνη την χρονιά. Το world series διεξάγεται από το 1903 και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά γεγονότα παγκοσμίως.

Σε διεθνές επίπεδο σημαντικότερη διοργάνωση είναι το παγκόσμιο πρωτάθλημα ή «World Baseball Classic», όπως είναι η επίσημη ονομασία του, το οποίο διοργανώνει η Διεθνής Ομοσπονδία Μπέιζμπολ από το 2002.

Σκοπός παιχνιδιού

Η ιστορία του θρυλικού Ινδιάνου Τζερόνιμο. Η μάχη για την ελευθερία, η παράδοση και οι τύψεις της τελευταίας πνοής.

Γεννήθηκε το 1826 και το πραγματικό του όνομα ήταν Γκογιαλέ, που στη γλώσσα των απάτσι σήμαινε: «Αυτός που Χασμουριέται». Ο μύθος των ινδιάνων έλεγε ότι ο Τζερόνιμο είχε φάει την καρδιά ενός ελαφιού, για να του δώσει ταχύτητα και αντοχή στο κυνήγι.

Η σφαγή της οικογένειάς του

Στις 6 Μαρτίου του 1851, μια διμοιρία Μεξικάνων με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Χοσέ Καράσκο επιτέθηκε στην κατασκήνωση των Ινδιάνων.

Οι άντρες έλειπαν για κυνήγι και στην κατασκήνωση βρίσκονταν μόνο τα γυναικόπαιδα και ελάχιστοι φύλακες.

Οι Μεξικάνοι σκότωσαν τους φύλακες, έκλεψαν τα άλογα και ισοπέδωσαν την κατασκήνωση. Δεν λυπήθηκαν ούτε τις γυναίκες και τα παιδιά.

 

Η οικογένεια του Τζερόνιμο

Σκότωσαν τη μητέρα του Τζερόνιμο, τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά τους. Η οργή του Ινδιάνου ήταν τρομερή.

Ο θρύλος λέει ότι κυνήγησε τη διμοιρία και τους επιτέθηκε, οπλισμένος μόνο με ένα μαχαίρι. Οι σφαίρες έπεφταν σαν βροχή, αλλά ούτε μία δεν τον πέτυχε.

Οι Μεξικάνοι τρομοκρατημένοι, άρχισαν να προσεύχονται στον Άγιο Τζερόνιμο για βοήθεια. Έτσι πήρε το όνομά του ο θρυλικός μαχητής. Η θεία βοήθεια δεν ήρθε ποτέ. Ο Τζερόνιμο τους σκότωσε όλους και πήρε εκδίκηση για τη σφαγή της οικογένειάς του.



Η παράνομη μάχη για την ελευθερία

Το 1876, ο αμερικάνικος στρατός αποφάσισε να συγκεντρώσει όλους τους Απάτσι στην περιοχή του Σαν Κάρλος στην Αριζόνα.

Οι διασκορπισμένες ομάδες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα εδάφη τους και να μετακομίσουν. Οι αρχηγοί των Απάτσι δέχτηκαν την πρόταση των Αμερικάνων, για να αποφύγουν διαμάχες με το στρατό.

Ο Τζερόνιμο δεν φοβήθηκε το στρατό. Συγκέντρωσε μια ομάδα 38 ατόμων, ανάμεσά τους και γυναικόπαιδα, και κρύφτηκε στα βουνά. Προτιμούσε να ζει ελεύθερος και κυνηγημένος, παρά εγκλωβισμένος από τον αμερικάνικο στρατό.

Η ομάδα του έκανε συνεχώς επιδρομές στις πόλεις και τα χωριά, τρομοκρατώντας τους Αμερικάνους.

Κάθε μέρα δημοσιευόταν κι άλλη μία επίθεση του Ινδιάνου, που έσπερνε το θάνατο. Τον αποκαλούσαν «ο χειρότερος Ινδιάνος που έζησε ποτέ» και του απέδιδαν μυθικές δυνάμεις. Οι Αμερικάνοι είχαν στείλει ομάδες να τους συλλάβουν, αλλά όλες οι προσπάθειες αποτύγχαναν.

Τότε εμφανίστηκε ο Υπολοχαγός Τσαρλς Γκέιτγουντ. Μιλούσε τη γλώσσα των Απάτσι, γνώριζε πολύ καλά τις συνήθειες τους και είχε φοβερή υπομονή.

Κυνήγησε την ομάδα των Ινδιάνων χωρίς σταματημό. Δεν τους άφηνε να πάρουν ανάσα. Δεν είχαν χρόνο για επιδρομές ούτε να βρουν φαγητό.

Η ομάδα άρχισε να εξαντλείται και ο Τζερόνιμο συνειδητοποίησε ότι αν συνέχιζε, θα έθετε σε κίνδυνο τις ζωές των υπολοίπων. Ο θρυλικός Ινδιάνος παραδόθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου του 1886.


 

Ο Τζερόνιμο και οι άνδρες του

Ο διάσημος αιχμάλωτος πολέμου

Ο Τζερόνιμο και η ομάδα του μεταφέρονταν από φυλακή σε φυλακή. Δεν τους επέτρεψαν να γυρίσουν στην περιοχή τους και χώρισαν τον Τζερόνιμο απ’ τους υπόλοιπους.

Ο κόσμος που είχε εντυπωσιαστεί με το θρύλο του Ινδιάνου, ζητούσε να τον δει από κοντά. Η φήμη του είχε ξεπεράσει αυτή του μισητού εχθρού και έφτανε στα όρια του θαυμασμού.

Το 1905, ο Τζερόνιμο εξέδωσε την αυτοβιογραφία του και άρχισε να κάνεις τακτικές δημόσιες εμφανίσεις.

 

Ο Τζερόνιμο ως αξιοθέατο

Το κοινό τον λάτρευε. Έβγαζαν φωτογραφία μαζί του, αγόραζαν αναμνηστικά των Απάτσι και τον αντιμετώπιζαν σαν τουριστικό αξιοθέατο.

Πήρε μέρος και σε παραστάσεις της Άγριας Δύσης, όπου επιδείκνυε τις πολεμικές του δεξιότητες.

Πέθανε από πνευμονία στις 17 Φεβρουαρίου του 1909. Ήταν 79 χρονών. Λίγο πριν ξεψυχήσει, μίλησε στον ανιψιό του και αποκάλυψε τη σκέψη που τον τυραννούσε: «Δεν έπρεπε να παραδοθώ. Έπρεπε να παλέψω μέχρι την τελευταία μου πνοή».

πηγή: news247.gr

Συνέχεια στα αφιερώματα και όπως σας είχαμε υποσχεθεί θα κάναμε μια πλήρη αναφορά στη ζωή και τα κατορθώματα του πρώτου ινδιάνου αθλητή, του Jim Thorpe. O αθλητής που σάρωσε τα πάντα, έγραψε την δική του ιστορία, αποθεώθηκε, αδικήθηκε και πέθανε από τη πίκρα για τη συμπεριφορά των ανθρώπων.

Ήταν 27 Ιανουαρίου του 1913 όταν η αθλητική οικογένεια διέπραξε ένα από τα μεγαλύτερα ανουσιουργήματά της. 

Στο εδώλιο του κατηγορούμενου ήταν ο μέχρι πριν λίγους μήνες ήρωας Jim Thorpe. Ο πρώτος πραγματικά μεγάλος αθλητής στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Είχε αφήσει άφωνο τον κόσμο με τις επιδόσεις του στη Στοκχόλμη το περασμένο καλοκαίρι. Είχε νικήσει με ελάχιστη προετοιμασία το πένταθλο και το δέκαθλο τα δύο πιο επίπονα αγωνίσματα του κλασσικού αθλητισμού. 

Μοναδική κατηγορία τα 25 δολάρια που είχε πάρει για να παίξει αμερικάνικο ποδόσφαιρο με την ομάδα του κολεγίου του πριν αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς.

Η δόξα του Μανχάταν

Ο Thorpe πριν από λίγους μήνες είχε ζήσει στιγμές δόξας. Ο βασιλιάς της Σουηδίας ο Γουσταύος Ε΄ του είχε πεί: «Κύριε, είστε ο μεγαλύτερος αθλητής του κόσμου». Κι η απάντηση του Thorpe απλή: «Ευχαριστώ βασιλιά».

Μόνο που η χώρα του δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί ένα «μικρό Ινδιάνο» για ίνδαλμα της. Και μερικοί από αυτούς που νόμιζε τότε φίλους του αποδείχτηκαν εχθροί του. Άλλωστε εκείνη την εποχή πολλοί Ινδιάνοι ζούσαν σε αυστηρά φρουρούμενες περιοχές που δεν διέφεραν και πολύ από τα γκέτο ή τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

Μέσω της σελίδα μας θα σας παρουσιάσουμε κάτι που είναι σχεδόν άγνωστο στην Ευρώπη, που όμως λατρεύεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Θα μιλήσουμε λοιπόν για το Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο (Football) το οποίο έχει κάποια μικρή σχέση με την σειρά, μιας και ξεκίνησε να υφίσταται στις ΗΠΑ στις αρχές του 19ου αιώνα, το χρονικό σημείο που διαδραματίζεται και η "Κατάκτηση".  Αυτό το περίεργο -στα δικά μας μάτια- άθλημα με το πεπόνι και τους 22 τεράστιους τύπους που κοπανιούνται, ίσως να μην είναι τόσο περίεργο τελικά. Μήπως εμείς, οι Ευρωπαίοι, δεν έχουμε αντιληφθεί αυτό το κάτι που τρελαίνει τους Αμερικανούς για πάνω από έναν αιώνα; Το άθλημα των γιγάντων λοιπόν...

Αν πρέπει, λοιπόν, να βρούμε τις απαρχές του football, τότε πρέπει να ψάξουμε και τις απαρχές του ποδοσφαίρου. Του δικού μας ποδοσφαίρου, του ευρωπαϊκού. Κι αυτό γιατί και τα δύο ξεκίνησαν να παίζονται στην Μεγάλη Βρετανία. Όταν οι Ευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τότε μαζί με τις υπόλοιπες συνήθειές τους, μετέφεραν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού κι αυτή ενός αθλήματος χωρίς ιδιαίτερους κανονισμούς, αλλά με μπόλικο ξύλο.

Οι ρίζες του football βρίσκονται στο mob football, το ποδόσφαιρο συμμοριών, που είχε γνωρίσει μέρες δόξας στην Ευρώπη στα τέλη του 18ου αιώνα. Το μοναδικό πρόβλημα με το mob football ήταν ότι δεν είχε κανόνες! Όλα επιτρέπονταν και πέρα από το ξύλο που έπεφτε, το βασικό πρόβλημα ήταν ότι άθλημα χωρίς κανόνες, ήταν πολύ δύσκολο να παιχτεί με τον ίδιο τρόπο από έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Boston Game
Επιστροφή στα κολέγια και πρώτοι κανονισμοί

Walter Camp